Hélduði að allt gas væri out í manni?

Það er það svona eiginlega, en þegar ég sá ÞETTA þá gat ég ekki annað en deilt því með ykkur.
 
Þessi gaur er bara too cool for school. Mynduð þið þora þessu?

Er líka farinn af stað með nýjann umfjöllunarþátt um íslenskann körfubolta á youtube, þar sem við Stinni Hótelerfingi erum með ferska vinda í kringum körfuna í Keflavík. Endilega kíkið á og njótið með okkur, segið mömmu og pabba frá og fáið þau til að fíla þetta :)

www.youtube.com/user/KefCityTv

Vonum bara að Keflavík vinni ÍR annað kvöld svo við þurfum ekki að fara í snemmbúið sumarfrí eins og e-h kellingar !

Siddi

Jæja.. svona nett Jarðarfaralykt hérna á þessari síðu.

Búinn að vera að velta fyrir mér hvort maður eigi að rísa upp eður ei?

Sidds

Ég spila 1.leikinn minn síðan í mars í kvöld.

UMFG-Snæfell.

Gaman.

Man einhver eftir Lukas Rossi? Nei einmitt...

Hef  ekki nennt að skrifa neitt uppá síðkastið, enda hef ég ekki haft frá neinu sérstöku að segja frá. Það er sama rútínan bara. Æfa, lyfta, vinna, æfa og borða svo eins mikið og maður kemst yfir.

Við erum búnir að vera í góðum gír og unnið 5 leiki í röð óg vörnin búin að skila okkur allavega síðustu 3 leikjum, verst að við gátum ekki átt leikinn við Keflavík eftir. Það hefði aldrei verið þessi 25 stiga veisla sem úr varð. Rosa samkeppni í liðiinu núna enda mjög margir að gera góða hluti og það er það sem er að skila sigrum í hús. Nú er ekki langt í að ég fái að spila aftur, en það verður verðugt verkefni að vinna sér inn mínútur, ég meina Paxel byrjaði útaf í fyrsta skipti í einhver 10 ár í gær og ef það gefur ekki skýra mynd af mannskapnum þá bara veit ég ekki.

Eftir hina sögufrægu London ferð hefur maður látið bjórinn alveg eiga sig, en þegar Páll Kristinsson hamrar boltanum í leik, þá er ærið tilefni til þess að slá upp fögnuði. Palli hefur ekki verið viðriðinn margar umræddar troðslur undanfarin ár, en hann dustaði rykið af einni slíkri í leik gegn Tindastól á dögunum og var það nú meira augnakonfektið og hans fyrsta troðsla fyrir Grindavík. (ég var á undan honum !!)! Daginn eftir hélt Palli partý. Í gær tróð maðurinn aftur, og var ákveðið að halda ekki partý fyrr en Palli klikkar úr troðslu.

Ég ákvað að raka mig loksins eftir 2 og hálfs mánaða no shaving streak, splæsti líka í klippingu og  ljósatíma fyrst maður var byrjaður að dekstra. En fyrir þá sem fíla mig ekki með andlitshár og fanga áður nefndum hárskurði, þá á þetta sér allt saman útskýringu:

Nokkrir leikmenn Mfl. Grindavikur gerðu með sér samkomulag um að safna yfirvarskeggi og er kassi af bjór , courtesy of Friðrik Ragnarsson, í boði fyrir þann sem er með flottustu mottuna þann 1. Desember 2007. Dæmt verður eftir þykkt, glæsileika og áferð. Ég var því tilneyddur að raka mig til að vera ekki með óhóflegt þjófstart á hina búðingana. Hræðist engann í þessari keppni því ég hef ekki séð neinn af þeim með spes mottu nema Davíð og mottan hans er skjanna hvít, svo það er ekki mikið að hræðast þar. Littla Albínóa mottan.

Friður á Jörð

Ég er með skegg. Ég er reyndar með mikið skegg. Ég er með svo mikið skegg að ég er með meira skegg núna en þegar ég byrjaði á þessu bloggi.

 Fokkin hár.. Af hverju fáum við hár út um allt?

Ég get svo svarið það að ég hélt ég væri að þyngjast um daginn, búinn að vera duglegur í ræktinni sko. Nei, ég er víst ekki að verða vöðvatröll, það er bara partý í nefinu á mér og ykkar hárum er víst boðið að koma og kíkja á mannskapinn, ef það er pláss.. 

Fór á klippistofu til að láta snyrta mig til. Kellingin hló bara og sagði mér að panta tíma hjá Nesprýði.

Helvítis hreinskilna kelling.. 

Ég ætla að koma af stað nýju trendi, hára trendinu. Svona frumbyggja fílingur yfir þessu öllu.

Svo er ég með gleraugu líka... vá hvað ég er mikill lúði.

Lífið hefur aldrei verið betra samt

“Jæja Guð minn góður, á ekkert að segja manni frá London eða?” 

Spakur, hérna kemur etta.. 

Það var fimmtudagskvöld og ég sat fyrir framan tölvuna í vinnunni eins og hvern annan dag. Nema að þetta var ekki týpískt fimmtudagskvöld, klukkuna vantaði korter í bjór og ég vissi að núna yrði ekki aftur snúið. Ég myndi fá að láta drauminn rætast um að sjá Arsenal spila í London í fyrsta skipti þessa helgi. 

Við Hinni hittumst heima hjá mér 17 mínútum síðar og sjálfvirkur bjór skaust fram úr ermum hans líkt og hann væri Spiderman, nema með ódrepandi kraft til að kalla fram Thule. Mikið var þessi fyrsti sopi svalandi. Planið var að taka forskot á sæluna og byrja London ferðina strax á Yello og fljúga svo út klukkan 7:40 um morguninn. Það átti eftir að verða rosalegt kvöld.


 
Yello finnst mér bestur á fimmtudagskvöldum, því það er soldið þægileg stemmning í loftinu. Fólk kemur yfirleitt ekki með það að markmiði að verða blekað, og því eru væntingarnar til kvöldsins aldrei miklar og það þarf  minna til að fólk fari að skemmta sér og hugsa sér gott til glóðarinnar með meiri öldrykkju. Þetta kvöld var akkúrat þannig, við byrjuðum rólega en þegar upp var staðið vorum við sjeikandi hreyfngar á dansgólfinu sem ekki hafa verið skírðar ennþá. Gleðin var við völd þetta ágæta kvöld.


Númer 5, 6 eða 7.

 
Hálftími í að við áttum að hittas uppi á flugvelli, ræða það eikkað frekar?

Þegar klukkan sló í 5 var ég sóttur heima hjá mér af leigubíl, eftir að hafa rétt náð að fara í sturtu og við beint upp á flugvöll í vægast sagt annarlegu ástandi. Ég tók ekki sjénsinn á því að drekka meira en 1 bjór í flugstöðinni en Hinna fannst öruggara að drekka einn fyrir sig og annan fyrir mig, bara til að vera öruggur. Það kom því fátt á óvart að pungurinn steindrapst í flugvélinni og rankaði ekki við sér fyrr en við lentum. Ég rotaðist reyndar líka og missti af því þegar við fórum í loftið en hugguleg dama með mat vakti mig og bauð mér að snæða. Ég þáði það. Ég þáði líka matinn hans Hinna, eftir að hafa spurt hann frekar lágt hvort hann ætlaði að borða hann. Þögn er sama og samþykki.  

Þegar við lentum á Heathrow flugvelli fórum við fyrst að átta okkur á hópnum sem við vorum í, en í honum voru meðal annars afi og frændi hans Hinna, þeir Hinni eldri og Siggi. Það voru því 2 Sigurðar og 2 Hinrikar á meðal okkar og karmað í góðu jafnvægi. Fyrir utan okkur voru 6 aðrir sem voru mér algerir strangers en voru á aldrinum 25-65 og virtust hinir ágætustu náungar.

 
Draumaliðið, flottur hópur saman kominn.

Við þurftum að taka “Underground-ið” eða neðanjarðarlestina til að komast á hótelið okkar og tók sú ferð engann smá tíma, eða rúmann klukkutíma og var fátt annað mér til skemmtunar en að pæla í öllu þessu liði sem var í lestinni, en það var mikil fjölbreytni af þjóðflokkum og skrítnu liði, þar á meðal Liverpool stuðningsmenn sem enginn botnar neitt í.


Eitthvað leist gömlu mönnunum illa á liðið í neðanjarðarlestinni.
 Mér fannst ég vera kominn í Survivor þegar lestarferðinni lauk, því við tók rúmlega kílómeters löng ganga að hótelinu af því að “somebody” lét okkur fara út á einni stöð of snemma. Fyrsta gula spjald ferðarinnar var staðreynd. Áminning var ekki í boði fyrir svona crucial mistök.

Það var ekkert mál að tjékka sig inn og svona, en við þurftum að hafa snarar hendur því dagskráin var þétt hjá okkur og áttum við bókaða ferð um Emirates leikvanginn (heimavöll Arsenal) sem að Hilmar, varaformaður Arsenal klúbbsins á Íslandi og einn af hópnum okkar, var búinn að plana. 

Fyrir ykkur lesendur sem ekki eruð miklar “íþrótta-kempur” eða hafið mikinn áhuga á íþrótta-tengdum viðburðum, þá legg ég til að þið standið upp, náið ykkur í coke og slaufu og bíðið meðan hinir lesa í gegnum næstu málsgreinar..  

Þið getið líka scrollað yfir þennan kafla ;) 

Ég hef aldrei verið jafn impressed eins og þegar við komum á Emirates. Bara að sjá leikvanginn að utan, í miðju hverfi einhvern veginn var bara nóg til að ég segði “Vá”. Við vorum á nick of time en meikuðum þetta samt og við byrjuðum að fá að skoða heiðursstúkuna og það var fyrsta sýn mín á völlinn sjálfann. Ég skimaði eftir bleyju-sjálfsala rétt áður en ég fór út, því ég hafði heyrt svo svakalegar sögur af hörðum Arsenal mönnum sem höfðu gert í brækurnar bara við að sjá grasið, mörkin eða vallarvörðinn. Ég hélt í mér, en það var rosaleg tilfinning að standa þarna í heiðursstúkunni og horfa yfir þetta rosalega mannvirki.

Ég var svo týpískur túristi að ég gleymdi að skammast mín fyrir það. Með myndavél, upptökuvél og sólheimaglott alveg út í eitt. Þetta var æðislegt!.

 

Áfram héldum við að skoða og meðal annars fengum við að skoða búningsherbergið, blaðamannherbergið og upphitunarherbergið. Svo fórum við út á völlinn, eða á hliðarlínurnar og þar mættum við engum öðrum en Ray Parlour sem að spilaði með Arsenal með frábærum árangri og var með í bæði skiptin sem við unnum 2-falt síðast. Ferðin endaði svo í Arsenal búðinni sem er þvílíkt stór og allir gátu verslað sér eikkað og fundum við flotta gjöf til að gefa Kolla og Billu. Arsenal samfesting á littla grísinn og held ég að hann/hún verði flott/ur í honum í komandi framtíð ;)

 
Að feta í rassför Fabregas ;)


Svaka nuddpottur fyrir leikmenn og grúppíurnar :D


U mess with me, u´re messin´ with Arsenal !

Alveg ógleymanleg skoðunarferð og hitaði hún mann vel upp fyrir leikinn sem var á sunnudeginum. En núna var komið svo fyrir að 10 karlpeningar stóðu á götum Lundúnar og sárvantaði ölkrús í hönd. Hvað gera bændur þá? Þeir rölta 10 metra á næsta pöbb. Ég get svo svarið það, ég held að það séu fleiri pöbbar í London en það eru hús á Íslandi. Mér fannst annað hvert hús vera pöbb, mátti halda að maður væri að sálu orðinn og kominn til himna. Fannst mér það nú eitthvað tæpt, enda er maður ekki á neinum gestalista þar.  

Eftir 1 kaldann og 3 heitar gellur var farið upp á hótel og slakað, enda nokkrir í hópnum  ekki með jafn góð batterí og við hinir. Ég aftur á móti var orðinn alveg hellaður úr hungri en lét mér nægja að narta aðeins í sápuna inni á klósetti til að sefja mesta soltið.

Það leið þó ekki á löngu þar til hinir 4 fræknu (Afi Hinni, Siggi frændi, Hinni og Ég) vorum farnir uppí lest og beint á Leicester Square. Þar var mikið líf og föstudagskvöldið þar alveg “næstum jafn gott” og í Keflavík, enda varla þverfótað fyrir fólki á djamminu á föstudögum. Enduðum á steikhúsi í miklum kræsingum og þaðan lá leiðin beint á mjög rólegann stað með yfirveguðu fólki þar sem við eyddum kvöldinu í samræður um þingfest lög og alls konar vaxtabóta umræður án þess að drekka nokkurn skapaðann hlut. Lífið var nokkuð gott ! Í BJÓR !


Siggi og Afi Hinni vel með á nótunum

 Og hinir hommarnir voru þarna líka..

Laugardagurinn var tekinn snemma með tilheyrandi ferð á barinn og þaðan lá leiðin beint á Oxford Street sem er verslunargata þeirra Londverja, og þar var alveg hægt að versla fyrir tíkall eða svo. Nike Town, stærsta Topman sem ég hef séð, Footlocker og bara nefndu búðina, hún var þarna. Við gengum samt bara á milli pöbba til að byrja með, svona til að kynnast umhverfinu og átta okkur á hvar væri nú best að byrja að versla. Það þarf ekkert að tyggja það ofan í neinn að maður var orðinn hress um hádegisbilið og dagurinn bara rétt að byrja og við áttum eftir að gera allann fjandann, en til að mynda þá fórum við að skoða Buckingham höllina, London Eye og Big Ben og svo gengum við framhjá Hyde Park þar sem allir risa tónleikarnir eru haldnir með hinum ýmsu frægu nöfnum í tónlistarbransanum. Það var mikið líf í borginni og mikið af svona gjörninga-listafólki að sýna listir sínar.

Rákumst einnig á hip hop crew sem að dansaði fyrir peninga, en mér fannst nú samt frekar vafasamt að þeir kunu öll move-in mín, mörg sem ég choreographaði sjálfur. Þarf eitthvað að skoða höfundarréttin á þessu.


Hálf vandræðalegur við Buckingham höll


Feðgarnir slakir við "London Eye", rosa stórt parísarhjól.

Vel kenndir við Big Ben.
 
Það var fullt af svona gaurum að “hözzla” með svona spilum. Finna rétta spilið innan um 3 spil, svona eins og maður sér í sjónvarpinu. Ég var varla búinn að sleppa því út úr mér við strákana að ég væri alveg ógeðslega góður í þessu, þegar ég tapaði 20 pundum á elsta bragðinu í bókinni. Helvítis sandnegrinn hló bara að mér. Hann var samt svalur og leyfði mér að taka sig upp á vídeó að taka annan túrista í gegn. Kannski ætti ég að senda vídeóið á London Police dept. og láta þá gera þennan mann upptækann og senda hann heim til Pakistan. Hver hlær þá? Allavega ekki hann, því að það er bannað að hlæja í Pakistan.


Þessi er ekki frá Pakistan, enda óvenju glaður að sjá !

 Við Hinni skildum svo við afa hans og Sigga og fórum að einbeita okkur að fatakaupum og öðrum lífsnauðsynlegum hlutum. Það varð ekki mikill afgangur í veskinu af þeirri ferð. Það var svo brjálað að gera í sumum búðum að annað eins hef ég ekki séð. Ég stóð til að mynda í röð í Topman í 25 mínutur bara til að fá að máta nokkrar flíkur. Búðin var líka á hvolfi, föt úti um allt og allir rótandi.. þetta var eins og að mæta í réttir. Laugardagskvöldið var að sjálfsögðu aðalkvöldið og byrjaði á því að við Hinni fórum bara tveir saman niður á Leicester Square og beint á flottann klúbb þar sem við komumst í feitt fyrir að vera frá Íslandi. Leyf mér að umorða þetta: Fyrir að vera myndarlegir frá Íslandi og komumst fyrir framan alla í röðinni inn á klúbbinn sem var ekkert smá stór á 2 hæðum, með 3 mismunandi dansgólfum með 3 DJ-um og 3 tólistarstefnum í gangi. Maður gat valið um hvernig tónlist maður vildi dansa við. Yello hvað? 

Eftir nokkra drykki yfirgáfum við staðinn og þá kom upp þessi svakalegi þorsti í póker hjá mér. Ég sannfærði Hinna um að það væri alveg stórkostlegur leikur, og við skunduðum eitthvert í von um að finan spilavíti. Og viti menn, það gerðum við. Og ekkert smá Casino mar.. þvílíkur glans yfir þessu og fínerí. Alveg í anda James Bond. Við kynntumst þarna eikkerjum gaur frá Leeds og fórum með honum að spila Black Jack á einhverju borðinu. Þarna var minn orðinn vel kenndur og soleis baunaði út úr mér fimmaurunum, var að reyna við dealer-inn og allir á borðinu í kasti nema hún, sem fannst ég ekkert fyndinn. Hún var sæt. En Black Jack var mjög skemmtilegur og mér gekk mjög vel, alveg þangað til að þeir skiptu um dealer, eikker gaur sem mér langaði ekkert að reyna við og honum var illa við að leyfa okkur að vinna. Svo við töpuðum.

Restin af kvöldinu vorum við Hinni bara vel kátir á því á spilavítinu á spjallinu í hláturskasti meira og minna, mér tókst að frussa yfir hann heilum bjór í einu kastinu og við vorum eila bara eins og hálfvitar. Mega gaman. Við vorum komnir heim seint og síðar meir og áttum að vakna alveg eldsnemma útaf leiknum sem að var kl. 11.

Það voru veeel ölvaðir menn sem að lögðust til hvílu þessa laugardagsnótt. 

Síminn hringdi og innan um allt þynnkuslefið tókst mér einhvern veginn að synda í átt að honum og lyfta tólinu. Það var wake up call, klukkan hálf 8 og allir á leiðinni á aðalviðburð helgarinnar, Arsenal-Sunderland. Þetta var það sem við komum til að sjá, en í öllu fjörinu sem á hafði gengið fannst mér eins og þetta væri bara miðlungspunktur í ferðinni. En ég neita því ekki að ég var spenntur fyrir leiknum.  

Eins og sönnum boltabullum sæmir vorum við mættir á pöbbinn á sekúndubrotinu, einum sturtað niður til að skola kjaftinn og rétt væta kverkarnar og svo pantaður nýr til að sötra.
 
 
*Innskot* Fyrsti bjórinn ætti eila aldrei að teljast með, því rétt eins og íþróttamenn hita upp, er fyrsti bjórinn bara til að gera sig klárann í actionið.

 Við ætluðum að fara á Gunners pöbbinn þar sem stuðningsmenn hittast fyrir leik en vegna jarðarfarar var honum lokað, svo annar pöbb varð fyrir valinu. Við sátum þar í tæpar 2 klukkustundir að sötri áður en við lögðum af stað á völlinn sem var bara 50 metrum frá.





Við höfðum eytt 13.500 krónum í miðana okkar og ef ég á að vera hreinskilinn þá voru þeir worth every penny. Við vorum í top sætum, með aðgang að bar og klósettum bara fyrir okkar stúku og frítt áfengi í hálfleik. Auðvitað misnotuðum við hálfleikinn og ég held að ég hafi mætt korteri of seint í seinni hálfleikinn, ég var svo upptekinn við að ná miðaverðinu niður með ókeypis bjórdrykkju  !


 

Leikurinn er flestum kunnur, og því alveg óþarfi að fara mikið út í hann. Arsenal vann 3-2 í mjög skemmtilegum leik og var þetta frábær upplifun í alla staði!

 
Restin af sunnudeginum var ég að eyða í að afvatna sjálfann mig, enda átti ég að mæta á æfingu á þriðjudeginum og ekki gott að vera enn við drykkju á þessum tímapunkti. Við vorum frekar i rólegri kantinum  allann daginn, versluðum aðeins og keypti ég meðal annars Arsenal búning á Kela bróður sem gerði mikla lukku og Adidas varning.
 
Kvöldinu eyddum við Hinni og Einar í að spila póker á hótelbarnum. Ég gisti svo á gólfinu hjá Hinna, afa hans og frænda því ég átti að fara heim á sunnudeginum en framlengdi um einn dag til að verða samferða þeim.  

Um nóttina átti sér stað einhver skrýtnasti atburður sem ég hef lent í.

Ég vaknaði við mikinn hlátur klukkan 5 og fór bara sjálfkrafa að hlæja með og enginn okkar gat hætt að hlæja í 20 mínútur. Án gríns, eða jú það var mikið grín.. en þið vitið. Ég hef aldrei hlegið jafn stíft alla mína ævi og eftir á að hyggja þá einkenndi ótrúlega mikill hlátur þessa ferð, sérstaklega meðal okkar 4ra. Það var ekki að sjá að það væri neinn aldursmunur á okkur og hafði ég einstaklega gaman af Afa Hinna og Sigga frænda hans enda algerar perlur þar á ferð.

 
Hinir 4 fræknu !

Ferðin var ekki mikið lengri en þetta, við lentum á klakanum um 15:30 leytið á mánudegi í blíðunni og var ekki annað að sjá en að allir hefðu skemmt sér hið besta. Þetta er eitthvað sem ég mun án efa gera oftar á næstu árum.

 Ég vil þakka öllum þeim sem að voru mér samferða í þessari ferð fyrir frábæra skemmtun og skemmtilegann móral. Það var gaman að kynnast ykkur og hver veit nema við sjáumst á Emirates vellinum í framtíðinni !

Jæja, ég er loksins búinn að skrifa ferðasöguna um London-ferðina sem ég fór á dögunum. Tók mig til og skrifaði í gær og í dag og útkoman varð 4ra blaðsíðna ritverk. Já kannski frekar mikið, en aftur á móti er þetta svo brilliant og ferskt að þetta er must read.

Er að setja inn myndir á þetta og svona, svo það má búast við þessu á morgunn eða hinn.

P.s. KR á fimmtudaginn, ekki bens að við leyfum þeim að komast upp með að fara með okkur eins og Keflavík gerði. Mjög physical æfingar undanfarið og mikið um contact. Þar er ég í essinu mínu.

Djöfull getur fólk verslað í fríhöfninni mar !

Var að detta inn úr dyrum eftir rosalega helgi í London. Það er frá miklu að segja frá en það fær að bíða í einhverja daga, ég þarf að catch up on some sleep til að byrja með.

Ég er sjálfskipaður húmoristi, allavega finnst mér ég vera mjög fyndinn að eðlisfari.
 
Stundum alveg óvart og ósjálfrátt, en oftast bara með hnitmiðuðum fimmaurabröndurum sem fá verstu þunglyndissjúklinga til að semja söngleiki og ganga í skotapilsum.

Var ég búinn að nefna það að ég er rosa hógvær líka?

Nei nei, svona í fullri alvöru. Þá er ég ekkert fyndnari eð a ófyndnari en hver annar einstæklingur. Ég hef samt á mínum æviárum átt rosalega erfitt með að fá mömmu mína til að hlæja að mér af einhverjum ástæðum. Húmorinn minn býður ekki upp á neinar sögur, þ.e.a.s. ég kann ekkert að segja brandara sem þarfnast sögumanna-tækni. Þar vefst mér tunga um tönn á fyrsta orði og ég feika yfirleitt bara meiðsli í nára eða eikkað þegar ég kem mér í þær aðstæður.

En aftur að mömmu minni, henni Siddý. Já mamma mín er kölluð Siddý. (Siddi og Siddý, voða sætt hugsa margir núna, algerar skonsur alveg hreint.) Mamma ákvað snemma að það skyldi þurfa heilt tæknilið til að koma sér til að hlæja. Ég man ekki eftir einu atviki alla mína ævi þar sem einhver fjölskyldumeðlimur fékk mömmu til að hlæja uppúr þurru. Það hefur ekki verið nema fyrir sakir systur hennar að þær skelli uppúr saman og er það að hlutum sem að mér persónulega finnst ekkert merkilega hlátursvænir.

Nú eru þau hjónin stödd á Tyrklandi í góðum málum og í gær fékk ég sent eitt af þessum hallærislegu "miðaldra hjóna sms-um", vona að þið skiljið skilgreininguna á því. Svona sms frá einhverjum sem er 75% tækniheftur.

Sms-ið var svohljóðandi:

Hae her er aedi nykomin fra tannsa held ad vid hofum aldrei verid a eins flottu hoteli

That´s it !! Ekkert meira .. haha, þetta er alveg hræðilegt sms, og ekki einu sinni punktar eða kommur til að aðskilja neitt.

Venjulega nenni ég ekkert að vera að senda neitt til baka til þeirra, þar sem gremjan yfir því hversu lélegt sms-ið frá þeim var, er yfirleitt að naga mig alveg þangað til þau koma heim. En ég sendi nú samt til baka í þetta skiptið og ætlaði mér að freista þess að fá smá húmor í gang í mömmu gömlu.

Ég sendi til baka:

Gaman ad heyra frá ykkur. Vonandi eruð tid byrjud ad prútta. Allt fínt ad frétta hedan svo sem, nema thad ad eg held ad fiskurinn hennar Ninu se strokinn ad heimann. Allavega litid heyrst fra honum.

Oki, enginn mega húmor neitt. En samt svona alveg safe og ætti alveg að vekja upp bros að minnsta kosti, þó það væri ekki nema svona pitty smile.

Ég sá endanlega í dag að líkurnar á því að ég fái móður mína einhvern tímann til að hlæja að mér eru engar.

Hún sendi til baka:

Eg hringdi i afa tinn og hann sagdi ad fiskurinn vaeri ekki tyndur.

Ég dey pínulítið að innan í hvert skipti sem ég hugsa um þetta.

One day.... One day...